زندگی نامه حضرت آقای سلطانعلیشاه

                                           ۱۲۱

    زندگی نامه جناب آقای حاج ملا سلطان محمد گنابادی سلطانعلیشاه

                                 قطب سی و چهارم

سلطان العرفاء و زين الحکماء و رأس العلماء، الزّاهدالاتم و الخلق الاعظم، جناب سلطانعلي شاه گنابادي. نام شريفش حاج سلطان محمّد فرزند ملاحيدر محمد اهل بيدخت گناباد. پدر بزرگوارش ملا حيدر محمد در يکي از يورش‌هائي که ترکمن‌ها براي غارت و چپاول به گناباد آورده بودند، اسير آنها گرديده و پس از مدتي اسارت بوسيله فديه که اقوام وي فرستاده بودند، مستخلص گرديده در مزرعه نوده سکونت اختيار نمود؛ و در همان اوقات اتفاق را خدمت جناب نورعليشاه اوّل رسيده و به شرف فقر مشرّف گرديد. آنگاه در سال يکهزار و دويست و پنجاه و چهار هجري قمري به قصد زيارت عتبات و عزم تشرّف حضور جناب حسينعلي شاه و تجديد عهد از طريق هندوستان حرکت فرمود، ولي ديگر از سفر باز نيامد و براي هميشه مفقودالاثر گرديد.

جناب سلطانعلي شاه در بيست و هشت جمادي الاولي سال يکهزار و دويست و پنجاه و يک متولد و در سن سه سالگي از ديدار پدر محروم گرديد. جنابش تا شش سالگي تحت پرستاري مادر که مؤمنه‌اي زاهده بوده است نشو و نما يافته، آنگاه مادرش وي را به مکتب سپرد. هوش سرشار و حافظه قوي وي را در کمتر از شش ماه قادر به قرائت قرآن و خواندن کتاب نمود. جنابش پس از خواندن چند کتاب فارسي بعلت عدم بضاعت مالي تحصيل را ترک و به کمک برادر بزرگ خود ملاّ محمدعلي که سرپرستي وي و مادرش را بر عهده داشت، مشغول گرديد و در تلاش معاش با برادر همکاري مي‌فرمود که از جمله مدتي به گوسفند چراني اشتغال داشت. وي تا سن هفده سالگي هم چنان براي ادامه زندگي دستيار برادر بود، تا اينکه اتفاقاً روزي به قصد ديدن خواهر خود به قريه بيلُند دو فرسخي بيدخت رفت و گذار وي به مدرسه قريه افتاد و از ايام مکتب و تحصيل ياد نموده شوق تحصيل در وي مشتعل مي‌شود، در مراجعت به بيدخت به مادرش اظهار مي‌کند که رفقاي هم سن خود را ديدم که همه به مدرسه مي‌رفتند و درس مي‌خواندند، من هم ميل دارم بروم درس بخوانم. مادر قبول تقاضاي وي را منوط به اجازه و رضايت برادرش مي‌کند. شب که برادرش به منزل مي‌آيد، مادر اشتياق آن جناب را به تحصيل به برادرش مي‌گويد. وي مي‌گويد: مادر جان مي‌داني که ما وسعت مالي نداريم که بتوانيم براي گوسفندان چوپاني بگيريم و بايستي خودمان کارهاي خود را انجام دهيم و به کمک برادر احتياج داريم. پس از چند روز جنابش مجدداً به مادر براي اجازه اشتغال به درس اصرار مي‌کند. مادرش بالاخره برادر وي را راضي مي‌نمايد و ايشان به قريه بيلُند رفته مشغول تحصيل مي‌شود.

از قول حضرتش نقل شده که فرموده بود: هنگام تحصيل با مراقبت در انجام وظايف ديني و عبادات هميشه در باطن و سرّم خلجاني بود که بهتر است اگر بشود عقايد خود را تحقيقي نمايم و صرفاً در مقام تقليد نمانم و در خدمت يکي از اساتيد شروع بخواندن باب حادي عشر نمودم. استاد روزي در مقام اثبات وحدت باري تعالي استناد به آيه شريفه لو کانَ فيهِما الهة الاّ الله لَفَسَدتا[i] جست. بي‌اختيار در اين استناد اشکالي بنظر رسيد و به استاد عرض کردم که ما هنوز در مقام اثبات توحيد هستيم و پس از ثبوت آن لزوم عدلي بايد ثابت بشود، آنگاه به ثبوت نبوّت عامّه و خاصّه برسيم تا حقانيت و صدق قرآن روشن شود، آنگاه مي‌توانيم به آيه‌اي از آن استدلال جوئيم، در صورتي که ما هنوز در شروع اثبات توحيد هستيم استدلال به آيه قرآن براي ما جايز و منطقي نيست. استاد از جواب عاجز مانده، عجز وي مرا تکان داد که اينان که از اساتيد و علماء هستند مثل من حيرانند، پس راه وصول به حقيقت کدام است؟ اين افکار وحشتي در باطنم ايجاد نموده مضطرب و پريشان و به دنبال حقيقت پويان بهر علمي سري زدم و اگر نادره علمي در جائي يافتم، در آن غوري بسزا کردم تا شايد مقصود را بيابم، ولي چهره مقصود از لابلاي کتب درس و علوم اکتسابي پديدار نگرديد، تا اينکه به عنايت الهي و دستياري اولياء درِ دل کوبيدن گرفتم و چشمه معرفت جوشيدن و چهره مقصود تابيدن گرفت، شکراً لِلّه.

خلاصه جنابش در علوم ظاهري فقه و اصول و منطق و کلام و حکمت و غيره سرآمد اقران محل گرديد، ولي در عين اشتغال دائمي به تحصيل هميشه روي دلش بجانب حق تعالي بود و در انجام کوچکترين وظايف ديني حتي شب زنده داري و تهجّد و اداي نوافل مراقبت تام داشت، از اين رو بعضي اشخاص گاهي آثاري از وي مشاهده مي‌نمودند که خادم مدرسه محلّ تحصيل وي براي يکي از مدرسين بنام شيخ ضياءالدين گفته بود که اغلب شبها از حجره ملاّسلطان محمد روشنائي مشاهده مي‌کنم، ولي وقتي پشت درب اتاق مي‌روم چراغي نمي‌بينم. بهرحال تا موقعي که توانست از علماء گناباد استفاده علمي کند، استفاده کرد، آنگاه که چنته آنان خالي شد براي کسب اجازه مسافرت خارج براي تحصيل نزد مادر آمد. وي گفت: مسافرت مستلزم مخارجي است که مي‌داني ما بضاعت تأمين آن را نداريم ولي بالاخره در اثر اصرار وي مادرش رضايت داده و مبلغ هفت قران وجه پس اندازي که داشت به وي هديه داده به دعاي خير بدرقه اش کرد. حضرتش پياده عزيمت مشهد نموده، وارد مدرسه مشهور به مدرسه ميرزا جعفر شد و مشغول تحصيل گرديد و علوم فقه و اصول و تفسير و اخبار و رجال را در نزد استادان بقدر وسع آنان فراگرفت و در مدت تحصيل به حالتي شبيه به رياضت به اقلّ مايقنع از خوراک قناعت مي‌فرمود، چنانکه فرموده بود که هفت قران مرحمتي مادر را در اول ماه يک قران مي‌دادم و هشتاد «جندک» پول خرد آن زمان گرفته، زير گليم حجره مي‌ريختم و هر روز چند جندکي برداشته صرف خوراک مي‌کردم و آخر ماه شايد چند جندکي باقي مي‌ماند. به اين نحو زندگي و به تحصيل ادامه مي‌داد و به خيال اينکه بر برادرش تحميلي نکرده باشد، از او کمکي نمي‌خواست و با قناعت و کفّ نفس گذران مي‌فرمود. حتي از دريافت حقوق مرسومي طلاب از مدرسه ابا داشت و هيچ گاه از آن استفاده ننمود تا اينکه وجهي که داشت تمام شد و چند روزي به سختي و شدّت گذشت. در اين حين روزي جمعي از طلاب مدرسه را که حضرتش هم جزو آنان بود به قريه نزديک شهر به منزل شخصي براي ناهار دعوت کردند. آن جناب صبح علي الطليعه با رفقا بيرون آمد که به دعوتگاه بروند. در بيرون دروازه شهر جمعي را مي‌بيند که مشغول دروي گندم هستند و عده‌اي از عقب آنها مشغول خوشه چيني مي‌باشند، فرموده بود: من چون آنها را ديدم با خود گفتم رفتن به دعوتي که معلوم نيست، به چه نيت به عمل آمده و از چه ممرّي مصرف آن تأمين شده چه صورتي دارد؟ و قلبم راضي به رفتن نشد. کم کم از رفقا عقب کشيده، چون آنها رد شدند از عقب همه خوشه چينان مشغول خوشه چيني شدم تا عصري که رفقا از ميهماني برگرديدند، خود را از نظر آنها مخفي کردم و شب با مقداري گندم که خوشه چيني کرده بودم به شهر آمده گندم را به دکان نانوائي گذاشتم و تا مدتي از آن بابت نان از وي مي‌گرفتم تا وجهي از گناباد برايم رسيد.

خلاصه وي اغلب علوم متداوله اکتسابي را در مشهد کامل نمود ولي تکميل اين علوم رسمي، التهاب باطني و اضطراب قلبي وي را فرو ننشاند و چهره مقصود را نمايان ننمود و سکينه‌اي را که طالب آن بود نيافت. از اين رو آتش طلبش تيزتر و آشفتگي خاطرش شديدتر شد. در اين حال به خيال افتاد که آرامش فکر را به يکي از ييلاقات مشهد سفر کند. و چنانچه خود فرموده بود: چون در مسافت محلّ و قصر و اتمام نماز حين اين سفر مشکوک بودم، به يکي از علماء که جزء مدرّسين هم بود رجوع و در اين باب سؤال نمودم. وي در جواب گفت: رأي من در اين باب چنين است. من با اينکه از مسائل فقه آگاه بودم، جواب اين شخص مرا سخت تکان داد که ياللعجب، من حکم خداي را از وي سؤال مي‌کنم و او مي‌گويد رأي من چنين است؛ من که طالب دانستن حکم الهي هستم نه بدست آوردن رأي ديگران. اين قضيه مرا از علوم تحصيلي و مکتسبات تا آن روز خود بکلي دلسرد کرد و حيرت و نگرانيم شدّت يافت. در اين احوال شنيدم در سبزوار حکيمي است بنام حاج ملاّ هادي که در علم حکمت سرآمد اقران و مکتب او غير مکتب فقه و اصول است. شوق ملاقات وي و تحصيل در مکتب حکمت مرا به سبزوار و محضر حاج مزبور کشاند. مدتي در خدمت وي به تحصيل حکمت مشغول بودم. چون درس او را بالاتر از دروس گذشته و نزديک تر به حقيقت ديدم، يقين کردم که به شاهراه اصلي رسيده ام و طريق وصول به حقيقت طريق حکمت است، لذا با ارادت کامل در خدمتش به ملازمت و تلمّذ مشغول بودم و چنان در اين راه کوشيدم که به زودي بيش از ساير شاگردان مورد توجه و عنايت استاد شدم.

خلاصه حضرتش در خدمت مرحوم حاج سبزواري در حکمت مشّاء و اشراق يد طولي بهم رسانده، حواشي بر اسفار نوشته گوي سبقت از ديگران مي‌ربايد. آنگاه سفري به عتبات نموده و علوم ظاهري را به اقصي درجه کمال رساند و در مراجعت از عتبات در تهران توقّف و مجلس درسي تشکيل مي‌دهد. اغلب طلاّب چون وي را از اساتيد قبلي خود عالم تر و قوي تر مي‌بينند، پروانه وار گرد شمع وجودش جمع مي‌شوند، بحدّي که موجب حسد مدرّسين و اساتيد معاصر وي شده و چون درسي هم از حکمت مي‌فرموده همان را بهانه قرار داده به تهمت بابيگري که اشدّ اتّهام روز بوده متهمش مي‌نمايند. لذا حضرتش ناچار شده تهران را ترک و مجدداً به خدمت حاج سبزواري مراجعت مي‌کند و به استفاده از محضرش کما في السّابق اشتغال مي‌جويد.

در اين اوان که سال يکهزار و دويست و هشتاد هجري قمري بوده، جناب حاج محمد کاظم سعادتعلي شاه که با جمعي از مريدان و خوانين بختياري عازم مشهد مقدس بودند، در سبزوار به کاروانسرائي وارد مي‌شوند، و حاج سبزواري در مجلس درس به شاگردان خود مي‌فرمايد: درويش عارف و عاليقدري از تهران آمده و به فلان کاروانسرا وارد شده، بد نيست شماها به ملاقات وي برويد و ديدني از او بکنيد، ولي در محضر وي مواظب ادب و تواضع باشيد. چند نفر از شاگردان وي مِن جمله جناب سلطانعلي شاه به ملاقات وي مي‌روند و جمعي از مردم را مي‌بينند که در حال سکوت و ادب و خاضع و خاشع در حضور وي نشسته‌اند طبعاً واردين هم به حالت ادب و سكوت نشستند، و به حالت نجوي با هم گفتند: خوب است مسئله‌اي را که چند روز قبل از جناب حاج سؤال کرديم و جواب را به بعد موکول کردند، از اين آقا سؤال کنيم تا درجه کمال ايشان را بفهميم. آنگاه اجازه سؤال خواسته، موضوع را عرض مي‌کنند. ايشان ابتدا مي‌فرمايند: من سواد عربي و اطّلاعات علمي زيادي ندارم، از اين جواب، آنها به يکديگر نگاه کرده لبخند مي‌زنند. يعني که پس جناب حاج درباره ايشان چه مي‌گفت بلافاصله ايشان مي‌فرمايند: ولي شما عين عبارت کتاب را بخوانيد تا آنچه بنظرم مي‌رسد بگويم. اين کلام بيشتر باعث تعجب آنها مي‌شود که با اعتراف به نداشتن سواد عربي مي‌فرمايد شما عين عبارت را بخوانيد. مع ذلک تأدّباً عين عبارت را در باب مسئله مطروحه مي‌خوانند، و ايشان چنان جواب کافي و وافي مي‌دهند و مطلب را به قسمي حلاّجي مي‌کنند که باعث تعجب ظاهري آنان و موجب خجلت باطني از پندار و گمان غلطشان مي‌شود. آنگاه جناب سلطانعلي شاه از ايشان سؤال مي‌کنند که منظور از السّعيدٌ سعيد، في بَطن اُمّه والشَقي شقي، في بَطن امّه[ii] چيست؟ مي‌فرمايند: چنان بنظر مي‌رسد که منظور في بطن الولايه باشد، زيرا طبق خبر نقل شده از حضرت رسول (ص) که فرمود: اَنا و علي اَبواه هذه الاُمّة، مقام نبوت سمت پدري نسبت به امّت دارد و مقام ولايت سمت مادري، و بنابراين معني خبر چنين مي‌شود که هرکس در جهت ولايت سعيد باشد عاقبت هم سعيد است و بالعکس. اين جواب بسيار ايشان را پسند و معقول افتاد. گويا روز بعد که جناب آقاي سعادتعلي شاه بعنوان بازديد به ديدار طلاّب مزبور رفته بود، حاج سبزواري هم ملاقاتي فرموده بود.

گرچه در همين يکي دو ديدار جناب سلطانعلي شاه به طرف آقاي سعادتعلي شاه کشيده شده و مجذوب بيانات شيواي وي مي‌شوند، ولي بواسطه قوّت قواي روحي و حوصله و خويشتن داري فطري در سبزوار به کلي اختيار از دست نداده و در مقام طلب و تسليم بر نمي‌آيند، امّا پس از حرکت جناب سعادتعلي شاه از سبزوار آتش حسرت در دل وي مشتعل و اشتياق ديدار آن سفر کرده، مستأصلش کرد. لذا با اجازه استاد خود حاج سبزواري عزيمت مشهد فرمود و در مشهد سراغ گمشده خود را در هر کوي و برزن گرفت تا بالاخره مطلوب را يافت و دست به دامنش زده اظهار طلب نمود. اتفاقاً در همين حين فرستاده مادر آن جناب از گناباد براي بردن وي به وطن وارد مشهد شده، جنابش را در محضر آقاي سعادتعلي شاه مي‌يابد و جناب سعادتعلي شاه از قضيه مطّلع و در جواب اظهار طلب وي مي‌فرمايند: اکنون اطاعت امر مادر لازم تر است؛ تقاضاي مادر را اجابت و به گناباد رفته، اوامر مادر را اطاعت کنيد، انشاءالله باز يکديگر را خواهيم ديد. جنابش حسب الامر عزيمت گناباد نمود و در گناباد مادرش اصرار کرد که وي را زن بدهد ولي آن جناب تن در نمي‌داد که هواي پرواز به کوي دلدار حقيقي در سرش بود، تا بالاخره براي اطاعت امر مادر با شرط اينکه قبل از به خانه بردن زوجه به مسافرت لازمي که در نظر دارد برود، حاضر به ازدواج شد و مخدّره صبيه حاج ملاّ علي بيدختي، والده ماجده جناب نورعليشاه دوم را به حباله نکاح درآورد. آنگاه براي زيارت جناب سعادتعلي شاه در سال يکهزار و دويست و هشتاد عازم اصفهان گرديد.

گويند همان اوقات که وي از گناباد حرکت فرمود، جناب سعادتعلي شاه در مجمع فقرا فرموده بود: آتش شوقي از خراسان شعله ور شده که عن قريب به اين جا مي‌رسد. باري جناب سلطان علي شاه از راه طبس و يزد پياده رو به اصفهان نهاد و در نزديکي اصفهان با سيد هدايت الله متولّي آستانه ماهان که از فقرا بود، مصادف و همسفر شد، ولي در بين راه بُطيء حرکت همراهان با آتش شوق او وفق نمي‌داد و از آنها جدا شده تنها بطرف مقصود رهسپار گرديد. پس از ورود به اصفهان و پيدا کردن منزل جناب آقاي سعادتعلي شاه با خود مي‌گويند که ايشان از حال من آگاه است من در نمي‌زنم و اظهار وجودي نمي‌کنم تا خودشان بيرون بيايند. هنوز اين فکر در مخيله شان بوده است که در باز مي‌شود و آقاي سعادتعلي شاه بيرون مي‌آيد. وي بي‌اختيار خود را روي قدمهاي آن جناب انداخته، گريه و زاري آغاز مي‌نمايد. جناب سعادتعلي شاه با تبسّم مي‌فرمايد: آخوند گنابادي از ما چه مي‌خواهي؟ وي با سوز و گداز اظهار طلب نموده، اشتياق خود را به تشرّف به فقر عرض مي‌نمايد مي‌فرمايند: فعلاً برويد در يکي از مدارس منزل کنيد، چون ما براي رسيدگي به امور فقري وقت مخصوص تعيين نموده ايم شما هم همان موقع بيائيد و مطلب خود را بگوئيد. ولي جناب سلطانعلي شاه دست از دامنش برنداشته بر گريه و زاري مي‌افزايد، تا اينکه دستگيري شده و به فقر مشرّف مي‌شوند.

گويند روز سوم تشرّف ايشان به فقر، جناب سعادتعلي شاه در مجمع فقرا مي‌فرمايد: اين خراساني راهي را که فقير راه رو در شصت سال طي مي‌کند، در سه شب طي کرد. خلاصه جنابش در اصفهان شبها در حجره مدرسه بيتوته و روزها در مصاحبت پير بزرگوارش مي‌گذراند، و پس از مدتي استفاضه از حضورش مرخصي يافته به گناباد مراجعت و در بيدخت سکونت نموده و عيال خود را به منزل آورد و به شغل زراعت که بهترين مشاغل است اشتغال ورزيد. تا سال يکهزار و دويست و هشتاد و چهار، پس از چهار روز از تولد فرزند ارجمندش جناب حاج ملاّعلي نورعليشاه ثاني به عزم زيارت عتبات و تشرف حضور پير بزرگوار از گناباد حركت و پس ازيارت عتبات مقدسه به اصفهان حضور پير بزرگوارش شرفياب و مدتي در ظلّ تربيت وي به تجليه و تصفيه دل اهتمام ورزيده وسعت کامل بهم رساند، و به دريافت فرمان جانشيني جناب سعادتعلي شاه نايل و به امور ارشاد خلايق مأمور و ملقب به سلطانعلي شاه گرديد. و رفيق راه و مصاحب همراه وي جناب ميرزا عبدالحسين نيز در همان فرمان به سمت معاضدت و معاونت با سلطانعلي شاه و دلالت طالبان تعيين گرديد، که فرمان خلافت جناب سلطانعلي شاه و دلالت ميرزا عبدالحسين در يک ورقه مرقوم شده است. آنگاه جناب سعادتعلي شاه، سلطانعلي شاه را امر به مراجعت وطن داد. حضرتش با کمال ناگواري از مهجوري حسب الامر به گناباد مراجعت نمود.

حضرتش پس از مراجعت از چند جهت دچار مشغله و گرفتاري گرديد. از يکطرف بواسطه فوت حاج ملاّعلي پدر عيالش که امام جماعت محل بود و بعلت نبودن فرزند وي در محل، ناچار مدتي امام جماعت را بعهده داشت. از طرف ديگر بواسطه فوت مخدّره عيالش، رسيدگي به امور و دو فرزند وي که از آن مخدّره داشت بر عهده شخص وي قرار گرفت. از سمتي مراجعه اهل محل براي سؤالات شرعي و امور شرعيه گرفتارش داشت. از جهتي روي آوردن فقرا از بلاد و امصار به حضورش و رسيدگي به امور ظاهري آنها در قريه‌اي که فاقد همه چيز بود و توجّه به امور باطني آنها که علّت سوق آنان به محضرش بود وي را سخت مشغول داشت، و از همه مشکلتر و سخت تر اظهار عداوت معاندين و حسادت حاسدين به حضرتش بود، چه که بواسطه نبوغ وي در علوم صوري و کمالش در زهد و ورع و فضائل معنوي مورد توجه و علاقه تامّ و تمام دور و نزديک گرديده بود. و اين خود باعث تشديد حسد حسودان و عناد دشمنان بخصوص علماي محل نسبت به حضرتش گرديده، علناً شروع به مخالفت و ضديت و بدگوئي درباره اش نمودند؛ مع ذلک با خستگي از گرفتاري‌ها و ميل به مسافرت و مهاجرت از محل بعلت بعضي امور داخلي و خانوادگي عزيمت سفر را به تأخير انداخت، تا بتدريج قصد مسافرتش بدل به عزم اقامت شده براي هميشه ماندني گناباد گرديد.

پس از گذشت هفت سال از فوت عيال اوّليه، والده نويسنده، صبيه حاج ميرزا عبدالحسين ريابي، پيردليل و معاضد تعيين شده از طرف جناب سعادتعلي شاه را به حباله نکاح درآورد.

جناب سعادتعلي شاه پس از تعيين آقاي سلطانعلي شاه به خلافت خود، کمتر طالبان را دستگيري مي‌فرمود و آنان را اغلب به گناباد خدمت ايشان حواله مي‌فرمود، ولي آن جناب هم رعايت ادب را نموده از دستگيري آنها خودداري و به سوي پير بزرگوارش رجعت مي‌داد. تا اينکه در سال يکهزار و دويست و نود و سه که جناب سعادتعلي شاه خرقه تهي فرمود، حضرتش مستقلاً متمکن اريکه ارشاد و مشغول هدايت عباد گرديده و در شعبان سال يکهزار و سيصد و پنج با چند نفر از مريدان و اخلاص کيشان عزيمت سفر بيت الله فرمود و از حجاز به عتبات عاليات مشرّف و در عتبات با عده‌اي از علماي بزرگ از جمله مرحوم حاج شيخ زين العابدين مازندراني و آيت الله حاج ميرزا حسن شيرازي و غيرهما ملاقات و مصاحبه فرمود. و در جمادي الثاني يکهزار و سيصد و شش به وطن مألوف مراجعت نمود، و در اندک مدتي با اخلاق حسنه و معلومات وسيعه و شفقت پدرانه با عامّه و رسيدگي به حال بينوايان و مستمندان و زهد و ورع و خوشروئي و متانت در معاشرت، چنان دور و نزديک را به طرف خود جلب نمود که نه تنها سکنه گناباد بلکه تا هرجا نام وي مي‌رفت، مردم را روي دل به جانب آن جناب بود و در مشکلات وي را ملجأ و ملاذ و درگاهش را مأمن خود مي‌دانستند.

حضرتش در سال يکهزار و سيصد و هشت به زيارت مشهد مقدّس حضرت ثامن الحجج (ع) مشرّف شد و در آن سفر به دست يکي از معاندين و ملاّنمايان بي‌دين بوسيله نان قاق مسموم و دچار تب شديدي شده بود بطوري که همراهانشان مضطرب شده اظهار نگراني مي‌کردند، ولي ايشان فرموده بودند مطمئن باشيد اين عارضه برطرف مي‌شود. باري چون اجل موعود نبود، معالجه شده به بيدخت مراجعت فرمود.

حضرتش علاوه بر اشتغال به امور فلاحتي و جواب گوئي و مشکل گشائي کليه مراجعين از رعايا و غيره و تهيه وسايل آسايش و راحتي ظاهري و توجه به تربيت روحي فقرائي که غالباً عدّه زيادي از ولايات در بيدخت بودند، دو برنامه روزانه مرتب داشت: يکي صبح از اول آفتاب، و آن طبابت و رسيدگي به حال مرضائي که از راه دور و نزديک حتي سي و چهل فرسنگي براي معالجه مي‌آمدند و ايشان قريب دو ساعت به معاينه مرضي و دادن نسخه و دستورات که تمام داروها، ادويه نباتي و محلي بود مشغول بود، و اگر مريض اهل دهات ديگر يا مسافر و يا ناتوان بود که قادر به مراجعت فوري به محلش نبود وي را به بيروني خود برده، مي‌فرمود دوا و غذايش را در منزل تهيه مي‌کردند، و يک يا دو روز از وي پذيرائي مي‌فرمود تا قادر به مراجعت به منزل يا محلش مي‌شد، و غالباً مرضي را به يک نسخه معالجه مي‌کرد که محتاج به نسخه دوم نمي‌شد. و يکي هم برنامه عصري بود در حدود دو ساعت به غروب مانده به مدرسه تشريف برده، تا غروب براي فقرا و حاضرين مجلس درسي از تفسير قرآن و اصول کافي مي‌فرمود.

خلاصه با اينکه بيدخت قريه دور افتاده از سوادهاي اعظم و شهرهاي بزرگ و غير معروف بود، مع ذلک صيت فضائل صوري و معنوي و شهرت کمالات علمي و آوازه اخلاق حسنه و حسن معاشرتش و به ويژه تخصص و مهارتش در طبابت همه جا را پُر نموده و نام شريفش در دور و نزديک و نزد بيگانه و آشنا مشهور و با احترام و علاقه ذکر مي‌شد، و روز به روز بر اشتهارش در فضائل مي‌افزود. از اين رو آتش حسد حاسدين وي هم روز به روز مشتعلتر مي‌شد و مخصوصاً بر عداوت عالم نمايان بي‌ظرفيت مي‌افزود. تا اينکه دشمني‌ها به اوج شدت رسيده و به تحريک عده‌اي از دشمنان خارجي و حسّاد محلي چند نفر از خدا بي‌خبر که بعضي از آنها نان خور آن حضرت بودند، سحرگاه شنبه بيست و شش ربيع الاول سال يکهزار و سيصد و بيست و هفت هنگامي که در باغچه وصل به منزل مشغول وضو گرفتن بود، به حضرتش حمله ور شده و با پنجه‌هاي گنه کار آنقدر گلوي مبارکش را که مجراي ذکر الله بود فشردند که به شهادت نائل و به وصال ابدي واصل گرديد. در اين هنگام سنّ مبارکش هفتاد و شش سال بود که سي و چهار سال آن مستقلاً بر اريکه ارشاد متمکن و به هدايت عباد اشتغال داشت.

حضرتش در سال يکهزار سيصد و چهارده طبق دستخط صادره فرزند ارجمندش جناب حاج ملاّعلي را به خلافت و جانشيني خويش تعيين و به لقب «نورعليشاه» ملقّب فرمود.

آن حضرت را تأليفات چندي است: حواشي بر اسفار ملاصدرا؛ شرحي بر تهذيب المنطق ملا سعد تفتازاني به نام تذهيب التهذيب؛ و وجيزه‌اي در علم نحو که به طبع نرسيده اند؛ ديگر سعادت نامه در بيان علم و شرافت آن و آنچه بدان مربوط است؛ مجمع السعادات؛ ولايت نامه در شرح و بيان احکام قلبي و امور مربوط به ولايت؛ و بشارة المؤمنين و تنبيه النائمين؛ و تفسير قرآن موسوم به بيان السعادة؛ شرح عربي بر کلمات قصار باباطاهر عريان موسوم به ايضاح و شرح فارسي نيز بر کلمات باباطاهر موسوم به توضيح که همه به طبع رسيده‌اند.

ازواج و اولاد آن جناب:

جناب سلطانعلي شاه دو زوجه داشته‌اند: زوجه اوليه ايشان صبيه مرحوم حاج ملاّعلي بيدختي بوده که از آن مخدره دو فرزند داشته؛ اول دختر مسمّاة به خاتون، دوم جناب حاج ملاّعلي نورعليشاه جانشين ايشان. پس از فوت زوجه اوليه صبيه مرحوم آقا ميرزا عبدالحسين پيردليل را نکاح فرموده و از آن مخدره هنگام شهادت پنج فرزند داشت: چهار دختر بنام‌هاي زبيده، زهرا، گوهر، کوکب و يک پسر که نويسنده اين اوراق و مسمّي به محمد باقر است.

مأذونين و مشايخ مجاز از طرف آن جناب:

۱ - جناب آقا ميرزا محمد صادق نمازي ملقب به فيض علي

۲ - حاج ملاّ محمد جعفر برزکي ملقّب به محبوبعلي

۳ - حاج شيخ عبدالله حائري ابن الشيخ ملقب به رحمتعلي

۴ - آقا ميرزا آقا صدرالعرفا فرزند دوّم جناب حاج ميرزا زين العابدين شيرواني آقاي مستعلي شاه که فقط اجازه تلقين اوراد و اذکار مخصوص را داشته است نه اجازه دستگيري.

معاصرين آن جناب:

۱ - حاج ملاّ هادي سبزواري

۲ - جناب حاج ميرزا حسن مشهور به ميرزاي شيرازي

۳ - آقا سيد محمد حسين شهرستاني

۴ - آخوند ملاّ محمد کاظم خراساني

۵ - آقا سيد محمد کاظم يزدي

۶ - آقا سيد محمد طباطبائي

۷ - مير سيد عبدالله بهبهاني

۸ - حاج ميرزا حبيب الله رشتي

۹ - حاج ميرزا حسين حاج ميرزا خليل

۱۰ - ميرزا ابوالحسن جلوه.

از منسوبين به عرفان و ساير فِرق:

۱ - حاج آقا محمد معروف به منوّر عليشاه

۲ - حاج ميرزا حسن مشهور به صفي عليشاه

۳ - حاج محمد کريم خان کرماني مشهور به سرکار آقا

۴ - آقا خان محلاتي رئيس فرقه اسماعيليه

۵ - ميرزا محمد حسين اصمّ عشقي ذهبي.

از سلاطين و امراء:

۱ - ناصرالدين شاه قاجار

۲ - مظفّرالدين شاه

۳ - محمدعلي شاه

۴ - ميرزا علي اصغرخان اتابک

۵ - ميرزا علي خان امين الدوله

۶ - مرحوم سراج الملک.

از شعراء:

۱ - ميرزا محمد تقي سپهر

۲ - حاج مهدي حجاب شيرازي

۳ - ميرزا احمد وقار شيرازي

۴ - محمد کاظم صبوري کاشاني

۵ - ميرزا اختر طوسي.



--------------------------------------------------------------------------------

[i] - اگر در آسمان و زمين خداياني جز الله مي‌بودند، هر آينه آن دو تباه مي‌شدند (سوره انبياء، آيه ۲۲).

[ii] - انسان سعيد از همان هنگام که در شکم مادر است، سعيد مي‌باشد و انسان شقي نيز در شکم مادر شقي است.

جواب مخالفان

متن کامنت :

بسم الله الرحمن الرحیم
دوست گرامی سلام تا چه زمانی قصد جانبداری ازین طریقت کفر آمیز وتوام بالحاد روداری
حیف چون تویی نیست که فسفر مغزشو درین راه صرف کنه
واقعا شما میتونی کارهای موثرتر هم بکنی خوب نیست ازمالت وابروت برای ترویج باطلی که باطله باطله سرمایه بگذاری البته اگر بابت این کارها ونوشته ها پولی نمیگیری که فکر میکنم نمیگیری فقط چند لحظه روی عرایضم فکر کن.
یاعلی مرتضی

بله اول از این دوستم تشکر میکنم که می خواستند بنده رو راهنمایی کنندو در جواب ایشون و بقیه مخالفان باید بگم که اصلا نیازی به دلسوزی شما نیست چون بنده به راه خود اطمینان کامل دارم و در راهی که تمام دستورات خداوند و شریعت اسلام و قرآن انجام می شود و انسان دائما نماز است و شیعه اثنی عشری هست و از مال و ثروت و شهوت دنیوی دل کنده است و....... هیچ جای شکی نیست .

خوب اگر شما جای من بودید این راه رو باطل میدونستید ؟؟؟؟؟

در ضمن خدمت آقای صوفیان سالوس هم باید عرض کنم که بنده در راهی که به سوی خداوند باشد مال و آبرو که سهله بلکه از جانم هم میگذرم .

و در اینجا هم تبلیغ نمی کنم ولی خدمت تمامی شما مخالفان عرض میکنم که این قدر به حرفهای دیگران گوش ندهید و خودتان تحقیق کنید و برای یک بار هم که شده به مجالس بیایید و حقیقت را خودتان ببینید تا بفهمید که همه ی اطرافیان سودجوی شما دروغ میگفتند.(فقط یک پیشنهاد بود)

در آخر هم عرض میکنم که این مطالب رو فقط برای نویسنده ی صوفیان سالوس نگذاشتم بلکه برای تمامی مخالفان از جمله مجموعه وبلاگهای بروجردی هم گذاشتم .

سالگرد ارتحال حضرت آقای محبوبعلیشاه

                                          ۱۲۱

         گنهی کردم و دل دادم و عاشق شده ام ــــــــــــــــــ سنگسارم بکنید ای ز خدا بی خبران

       سالگرد ارتحال حضرت آقای حاج علی تابنده محبوبعلیشاه 

               را خدمت تمامی فقرا تسلیت عرض مینمائم.

                      ( این هم هشت عکس زیبا از ایشان )

                                                 ( نظر یادتون نره )

زندگينامه مختصر جناب آقای حاج یوسف مردانی درویش صدق علی

زندگينامه مختصرجناب آقای حاج یوسف مردانی درویش صدقعلی

جناب آقاي حاج يوسف مرداني ملقّب به درويش صدقعلي در تاريخ ۴ خرداد ۱۳۱۵ ( ۱۳۵۵ قمري) در قريه‌اي به نام آغوزدرّه از توابع و قراء كوهستاني هزارجريب چهاردانگه بخشي از بهشهر ديده به جهان گشودند. پدر ايشان آقاي حاج محمود مرداني فرزند حاج آقا محمّد سلطان فرزند حاج فريدون بود كه دو نفر اخير از سرپرستان منطقة هزارجريب بودند. حاج محمود از مالكين و به كشاورزي مشتغل و فردي متعبّد و مذهبي و خيّر و مورد احترام اهالي بودند و پس از آشنايي با جناب آقاي نورنژاد از مشايخ حضرت رضاعليشاه ارادت وافري به ايشان و تصوّف پيدا كردند.

آقاي حاج محمود فرزند معزّز خويش را در سنّ چهار سالگي براي فراگيري قرآن به مكتب فرستادند و ايشان تا دو سال در مكتب به فراگيري قرآن و سپس تعليم كتب فارسي اشتغال داشتند. در اين ايّام سارقين و ياغيان مسلح سنگسر و هزارجريب اقدام به ربودن حاج محمود و ضرب و شكنجه و غارت اموال وي نمودند كه مدّتهاي مديدي در بستر بيماري بود و سپس با خانواده به بندر گز مهاجرت كرده و ساكن گرديد. جناب آقاي مرداني دوران تحصيل دبستان را در بندرگز آغاز و سپس به ساري و براي اخذ ديپلم متوسطه در رشتة ادبي در دبيرستان مرويi تهران مشغول به تحصيل شدند. سپس به دانشكدة الهيات مشهد در رشتة معقول به تحصيل پرداختند و با نوشتن رساله‌اي در عرفان زير نظر استاد سيّد جلال‌الدّين آشتياني در سال ۱۳۴۱ فارغ التّحصيل شدند. در آن ايّام اغلب به صورت مستمع آزاد در كلاس درس استاد اديب نيشابوري در مدرسة خيرات‌خان از مدارس حوزوي مشهد شركت مي‌كردند و گاهي در جلسات تفسير ميرزا جواد آقا طهراني حاضر مي‌شدند و اغلب ملاقاتها و مراوداتي نيز با برخي از آقايان علما نظير آيت‌الله ميلاني و آقاي ميرزا احمد كفايي و امثالهم داشتند و به لحاظ تعصّبات ديني در كليّة مراسم مذهبي شركت مي‌نمودند ولي بيش از همه از محضر جناب آقاي حاج ابوالقاسم نورنژاد بهره‌مند بودند و عمدة تربيت ايشان نزد آن جناب صورت پذيرفت و آداب فقر را تعليم گرفتند. با به پايان رسيدن تحصيلات دانشگاه در آموزش و پرورش نظرآباد ساوج بلاغ مشغول و سپس به كرج منتقل و در آنجا ساكن و به تدريس پرداختند.

در اوائل بلوغ و در سن مراهقت عليرغم تعبّد و تعصّب شديد ديني، حال يقظه و شكّ تخريبي بر ايشان عارض و رويّة مذهبي پدر و مادر و اجتماع ايشان را قانع ننمود و احساس گمشده‌اي در وجود فرياد و فغان را از درون بلند و به گوش جان رسانيد كه: كيستم؟ چيستم؟ اينجا به چه كار آمده‌ام؟ يا چه بودست مراد وي از اين ساختنم؟ مي‌گفتند اغلب اوقات در جستجوي گمشده بودم و به هرجا و هركس و هر مدعي مراجعه و با آنها مذاكره مي‌كردم. درمان حاصل نمي‌شد. با خود فكر مي‌كردم كه اگر راه رسيدن به خدا از طريق درس خواندن باشد، زمان زيادي طول خواهد كشيد كه انسان از لحاظ سواد به مرحلة علمائي كه در آن زمان بودند مثلاً آيت‌الله سيّد ابوالحسن اصفهاني برسد. از طرفي شايد كسي امكانات، توان، استعداد مالي و يا حافظه لازم براي اين كار را نداشته باشد، در صورتي كه راه خدا بايد بر همة بندگان خدا باز و قابل حصول همه باشد. از طرفي راه انبياء عليهم السّلام از طريق مدرسه رفتن نبود كه خدا را يافتند چه بسا حروف الفباء را هم نمي‌دانستند. اينگونه تفكّرات همچنان ادامه داشت و فكر مي‌كردم كه راه خدا بايد از طريق ديگري باشد. دانستم كه درمان اين درد از طبيبان مدعي و علوم رسمي ميسّر نيست و فقط بايد دنباله‌رو انبياء و اولياء عليهم السّلام شد كه جز در مكتبخانة الهي تفكّر در آفاق و انفس الفباي ديگري نيآموختند و از اين طريق انسان كامل وقت خود را يافتند. وَ مَنْ يُضْلِل فَلَنْ تَجِدْ لَهُ وَلياً مُرْشِداً ii. بي ولي و مرشد بودن ضلالت است و گمراهي. در صدد پيدا كردن اولي الامر برآمدم تا فرمان اَطيعُوا ٱللهَ وَ اَطيعُوا ٱلرَّسُولَ وَ اولولامر مِنكُمُ iii را مطيع و منقاد باشم نه آناني را كه هواي خود را خدا پنداشتند اَرَاَيْتَ مَنْ اتَّخَذَ اِلٰهَهُ هَوٰيهُ iv. به تكاپو برآمدم تا آن را بشناسم كه فرمود اِنّي جٰاعِلٌ فِي ٱلْاَرضِ خَليفةً v. اين خليفة زمان من كيست؟ تا با خاك قدم غلامان درگاهش چشم جان را روشن و بينا كنم. برآن شدم كه:

دست از طلب ندارم تا كام من برآيد                 يا جان رسد به جانان يا جان ز تن درآيد

لا اَبْرَحُ حَتّيٰ اَبْلُغَ مَجْمَعَ ٱلْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبا ً vi. براي اينكه مزاحمتي براي والدين نباشد، اغلب روزها و شبها از روستا بيرون مي‌رفتم و در مسجد مخروبه‌اي در حاشية روستا به تفكّر مشغول مي‌شدم و اكثراً از شدّت بكاء حصيري كه در كف مسجد بود با اشك تر مي‌شد. به لطف الهي آه دمادم و اشك پياپي مددكار شد وَ ٱلَّذينَ جاهَدُوا فينٰا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنٰا vii را در پي اين كرم چشم مي‌داشتم. افاضة فيض شد. در يكي از روزها روي تخته سنگي در جنگل نشسته و گريان بودم. مشاهده كردم بر تمام برگ درختان جنگل آيات قرآن نوشته شده و قادر به خواندن و فهميدن آنها هستم. افاضات فيض هم مي‌شد كه تا حدودي خود را بي‌نياز از تحصيل احساس مي‌كردم. اين حالت قريب به يك سال ادامه داشت ولي از عهدة شكر نعمت عاجز بودم و كتمان سِر نشد و به زبان آوردم مَنّ وَ سَلْويٰviii  قطع و آن حالت گرفته شد و بي‌تابي و ناآرامي مجدداً به مصداق فرموده باباطاهر شروع شد:

مو كه سر در گريبانم شب و روز               سرشك از ديده بارانم شب و روز

نه تب دارم نه جايم  مي‌كند درد                  همي  دونم  كه  نالانم شـب و روز

مي‌گفتند: در آن ايّام كه در ساري ساكن بودم براي يافتن راه خدا به همه جا سر مي‌كشيدم و عقايد آنها را بررسي مي‌كردم. به زيارتگاهها، به كليسياها، به كنيسه‌ها، به محافل بهائيها و به هرجا كه صحبت از دين بود مي‌رفتم و به هركس كه دعوي مذهب داشت مراجعه و نظريات آنها را بررسي مي‌كردم و كتب آنها را مي‌خواندم. نالة شبانه روزي مستمر ادامه داشت تا آنكه شبي به تشويق يكي از دوستان توفيق شركت در مجلس فقري در حسينيّة اميرسليماني نصيب شد و خدمت جناب آقاي وفاعلي شرفياب شدم و تفضّل نمودند و مشرّف به فقر شدم. انگيزة اوّليه‌ام در تشرّف به فقر اين بود كه فهميده بودم ايشان اذكاري كه از معصوم ع به آنها رسيده را به مريدان خود تعليم مي‌دهند كه ابزار سلوك است.

جناب آقاي مرداني در ۸ جمادي الثّاني سال ۱۳۷۷ قمري مطابق با  ۹ دي ۱۳۳۶ شمسي خدمت جناب آقاي ميرزا محمّد مهدي مجتهد سليماني ملقّب به وفاعلي از مشايخ حضرت صالحعليشاه وارد به وادي سلوك گرديدند. مي‌گفتند جناب آقاي وفاعلي عنايتي خاص مبذول داشتند ولي همچنان درد و سوز دل آرام نگرفت و عقده گشوده نشد. پس از اتمام تحصيلات متوسطه عازم ارض مشهد مقدس شدم تا شايد از بركت آن آستان ملائك پاسبان درمان درد دل حاصل شود. به تشويق اقوام در دانشكده الهيّات مشهد در رشتة معقول به تحصيل مشغول شدم. در كتابخانة آستان قدس رضوي به مطالعه و تحقيق پرداختم. كتب مختلف ديني و مذهبي را مطالعه كردم. اكثر علماي نامي را اهل تصوّف يافتم. به عنوان مثال علّامّه محمّد تقي مجلسي در كتاب تشويق السالكين، علّامه محمّد باقر مجلسي در اجوبه به ملا خليل قزويني، سيّد حيدر آملي در كتاب بحرالابحار، كتاب كشكول شيخ بهاءالدّين عاملي، كتاب مجالس المؤمنين قاضي نورالله شوشتري، شرح تجريد علّامة حلّي در مبحث امامت، كتاب منهج الكرامه علّامة حلّي، كتاب مجلي ابن ابي جمهور لحساوي، كتاب طريق ابن طاووس و غيره كه همه مشحون از مطالب عرفان و تصوّف حقّه است. ولي باز دل آرام نگرفت كه اَلاٰ بِذِكْرِالله تَطْمَئِنُّ القُلوُبُ ix. منجمله از كتب جالبي كه نظرم را به سمت تصوّف و درويشي جلب كرد و باعث هدايت گرديد كتاب تحفة الاخيار در ردّ تصوّف نوشتة ملّا محمّد طاهر قمي بود كه مملو از تهمتها و ناسزا و فحش نسبت به اهل عرفان و تصوّف بود. همزمان با اين بررسيها در سلاسل ديگر نيز به تحقيق پرداختم و به مجالس و محافل آنها مراجعه و عقايد و نظريات و آداب و رفتار آنها را بررسي مي‌كردم. 

در اين حال درد هجران افزون گشته بود، از كثرت درد عازم ارض مقدّس بيدخت شدم. توفيق زيارت و عتبه بوسي آستان ملائك پاسبان حضرت قطب العارفين و مولي الموحدين و كهف الواصلين حضرت آقاي صالحعليشاه روحي و جسمي لتربته الفدا (در اوائل سال ۱۳۳۸) نصيب شد. در بيروني مقابل آن آفتاب عالمتاب روي نيمكت چوبي با دل شكسته و تن خسته گدائي به شاهي مقابل نشسته، نگاهي بر آن جمال بي‌مثال افكندم. به فكر فرو رفتم كه تفاوت ايشان با روحانيون ديگر چيست، جز شارب مبارك و صورت چيزي نتوانستم بفهمم. چشم نابيناي مريد را چه قدرت ديد آفتاب است. چيزي نفهميدم. حيران ماندم. بر سوز دل افزوده شد و از مغز استخوان ناله برخاست. مأيوس و نااميد افتادم. بلند شدم مطلبي را خدمتشان شايد معترضانه عرض كنم كه حركت فرمودند و با آن چشمان خدابين به سر تا پاي اين بي‌سروپا نگاهي فرمودند و به سمت دروني منزل حركت كردند. آتش طور از هرطرف مشتعل شد و دل از ذكر خدا آرام گرفت و به اصل خود رسيد. جمال مقصود هويدا گشت و آن نظر مبارك آتش صحراي سينا و سپس تجلّي طور سينا را جلوه‌گر كرد. عربده و فرياد من ناخودآگاه بلند شد و نعرة هاي و هوي شايد از در روم تا به بلخ هم مي‌رسيد و خود را در آن عنايت به بندة مسكين مضطرّي كه از همه جا وامانده بود به نورانيّت نشان دادند. بعد از آن برهان عظيم الهي ديگر هرگز كوچكترين ترديدي در دل راه نيافت.

در كتاب يادنامة صالح مي‌نويسندx : «در اوّلين سفري كه با آشفتگي و سوز دروني به عتبه بوسي بندگان ملائك پاسبانش رسيدم، حالت حيرت و سرگرداني شديدي داشتم، پس از آنكه روي نيمكت چوبي در محضر مقدّس نشستم، بر شكستگي دل و حيرت افزوده شد و نادم از آمدن، ناگهان گوشة چشمي به اين بي‌نواي بي‌سر و پا افكندند. آتشي كه موسي در درخت ديد در آفاق و انفس نمودار و معني توحيد تعليم شد و اللهُ ٱلصَّمَد تفهيم و اسماء حسني آموخته، بطوريكه توان و طاقت لقاءالله نبود، عربده سر دادم. با آتش عشق غبار شك و ريب وحيرت و سرگرداني را به نظر كرامت سوزاندند:

قدر تو بگذشت از درك عقول                     عقل در شرح شما شد بوالفضول»

مي‌گفتند: در همان جلسه رويايي را كه در ايّام جواني ديده بودم تداعي شد. اين رؤيا كه گاهي آن را ذكر مي‌كردند اين بود كه حضرت مولي را زيارت كردم كه در مسجد بسيار طولاني تشريف آوردند و اقامة جماعت كردند. پس از ختم نماز صبح در مراجعت مچ دست مرا و بازوي شخصي با عمامه و عبا را گرفتند و گفتند اين شخص هادي و مهدي زمان تو است. مي‌گفتند هر چه مي‌گشتم كه صاحب آن چهره را بيابم موفّق نمي‌شدم. تا آنكه در همان سفر به بيدخت آن شخصي را كه در عالم رؤيا مشاهده كرده بودم زيارت كردم كه در جوار حضرت صالحعليشاه جلوس نموده بودند. آن شخص حضرت رضاعليشاه و در آن زمان از مشايخ حضرت صالحعليشاه بودند.

جناب آقاي مرداني در آموزش و پرورش كرج به شغل دبيري مشغول و به صدق و صفا جلب رضايت خدايي مي‌كردند تا اينكه در غرّة xi شعبان المعظّم  ۱۴۰۲ مطابق با  ۴ خرداد ۱۳۶۱ از طرف حضرت رضاعليشاه طاب ثراه مجاز به اقامة جماعت فقراء و در عيد غدير (۱۸ ذيحجّه) سال ۱۴۰۶ قمري مطابق با ۲ شهريور ۱۳۶۵ مأذون به ارشاد و دستگيري طالبين راه خدا با لقب درويش صدقعلي گرديدند و اجازات ايشان توسط حضرت محبوبعليشاه طاب ثراه و حضرت مجذوبعليشاه ارواحنا فداه تنفيذ گرديد.

سایت جدید بناء تصوف افتتاح شد .

صوفیان سالوس

 حدود ۲۰روز است که وبلاگی به نام صوفیان سالوس راه اندازی شده که هدف این وبلاگ فقط و فقط تخریب ذهنیت مردم نسبت به دراویش در کرج هست و ایشان قصد دارند با مطالب کذب خود صوفیه را دشمن اسلام جلوه دهند .

در ضمن اکثر مطالب و عکسهای این وبلاگ را قبلا جناب آقای صابر قدسی  (خرقه پشمینه ) زحمت کشیده اند و گذاشته اند.

ایشان در یکی از پست هاشون در وبلاگ صوفیان سالوس  امر فرمودند که مطالب دقیق و قدرتمند تری را ارائه دهیم .

چه مطلبی قوی تر و دقیق تر از اعلامیه های خودتون که سر تا سر دروغ هست .

  خوب حالا با هم این اعلامیه رو میبینیم که همگی ببینیم که چقدر زحمت کشیده شده برای این که این دروغ ها رو یکجا جمع آوری کنند .

 در آخر هم خسته نباشید عرض میکنم خدمت شما برادران بسیجی دلاور و سربازان امام زمان که واقعا دارید به دینتون خدمت های بسیار بزرگی میکنید ومردم را از جهل و گمراهی بیرون میکشید. (با این دروغ هاتون )